Kayseri sabahları ve içimde büyüyen sessizlik
Feg olarak bu yazımızda “Koru nedir TDK” konusunu masaya yatırıyoruz. Keyifli okumalar!
Kayseri’de sabahlar hep biraz sert başlar. Hava ne kadar açık olursa olsun, içimde hep gri bir şey taşırım. 25 yaşındayım ve artık bazı duyguların geçmediğini, sadece şekil değiştirdiğini öğrenmiş durumdayım. Üniversiteden sonra burada kalmak zorunda kalışım, aslında kendi içimde verdiğim en uzun mücadele gibi.
O sabah yine erken uyandım. Pencerenin kenarına düşen ışık, odanın içine usulca süzülüyordu ama içimdeki karanlığa dokunamıyordu. Defterim masanın üzerinde duruyordu. Günlük tutmak benim için bir alışkanlıktan çok, hayatta kalma yöntemi gibi. Kelimeler bazen beni ben yapıyor, bazen de benden alıp götürüyordu.
O gün aklımda tek bir soru vardı: “Koru nedir TDK?”
Bunu bir önceki gece, eski bir mesajlaşmanın arasında görmüştüm. Bir cümlede geçmişti sadece. Ama o kelime içimde garip bir yankı bırakmıştı. Sanki sadece bir kelime değil, bir yer, bir sığınak, belki de kaybettiğim bir şeydi.
Otobüs yolculuğunda içime dönen düşünceler
Şehir merkezine giden otobüste cam kenarına oturdum. Dışarıda sabah trafiği vardı, insanlar işe yetişmeye çalışıyordu. Herkes bir yere gidiyor ama kimse gerçekten “varıyor” gibi görünmüyordu bana.
Telefonumu çıkarıp o kelimeyi tekrar yazdım: Koru nedir TDK?
Ama arama yapmadan önce bir süre sadece ekrana baktım. Çünkü bazen bir şeyi öğrenmek istemezsin, sadece hissetmek istersin. Sanki anlamı öğrenince büyüsü bozulacakmış gibi.
Otobüs Atatürk Caddesi’nden geçerken içimde eski bir anı canlandı. Yıllar önce biriyle aynı yolda yürüdüğüm bir akşam… O zamanlar hayat daha basitti sanıyordum. Ya da ben öyle sanmayı seçiyordum.
Şimdi her şey daha net ama daha ağır.
Kütüphane ve TDK sözlüğünün arasında kaybolmak
Şehir kütüphanesine girdiğimde sessizlik beni sarıp sarmaladı. Rafların arasında yürürken, kitap kokusu sanki geçmişten kalan bir nefes gibiydi. Bilgisayarların olduğu köşeye oturdum ve tek bir kelimeyi yazdım:
Koru nedir TDK?
Karşıma çıkan açıklama çok kısa ve çok netti: ağaçlık alan, küçük orman, doğallığı korunmuş yeşil bölge.
Ama o an anladım ki, bazı kelimeler sözlükte ne kadar basit görünürse görünsün, insanın içinde çok daha karmaşık bir yere dokunur.
Çünkü benim için “koru”, sadece ağaçlardan ibaret değildi. İçinde kaybolmayı isteyeceğim ama kaybolduğumda da korkmayacağım bir yerdi. Belki de hiç sahip olamadığım bir güven duygusunun adıydı.
O an boğazımda hafif bir düğüm hissettim. Sebebini tam bilmiyordum. Belki de biliyordum ama kabul etmek istemiyordum.
Koru nedir TDK? ve benim içimdeki karşılığı
Sözlük tanımı ekranda dururken, zihnimde başka bir görüntü belirdi. Çocukken gittiğimiz bir piknik alanı… Ağaçların arasından süzülen güneş ışığı… O zamanlar hiçbir şey düşünmeden güldüğüm günler…
Belki de “koru” buydu. Sadece doğa değil, korunmuşluk hissi.
Ama şimdi ben kendimi hiçbir yerde korunmuş hissetmiyordum.
Defterimi açtım ve yazmaya başladım:
“Bazen insan bir kelimeye sığınıyor. Çünkü insanlar artık sığınak olmuyor.”
Bu cümleyi yazarken bile içim biraz titredi. Çünkü kabul etmek istemediğim bir gerçeği yazıya döküyordum.
Beklenmedik karşılaşma ve içimde kırılan şey
Kütüphaneden çıkarken onu gördüm. Uzun zamandır konuşmadığım biri. Eskiden çok yakındık, sonra sessizliğe dönüştük. En kötü ayrılıklar bile bazen sessizlikle olur.
Göz göze geldik. Ne selam verdik ne de tamamen görmezden geldik. O an ikimizin arasında konuşulmayan bir geçmiş duruyordu.
“Burada ne yapıyorsun?” diye sordu.
Cevap vermeden önce kısa bir an durdum. İçimden geçen ilk şey şuydu: “Kendimi arıyorum.” Ama bunu söylemedim.
“Bir kelimenin peşindeyim,” dedim sadece.
Kaşlarını hafif kaldırdı. “Ne kelimesi?”
Telefonumu çıkarıp ekrana gösterdim: Koru nedir TDK?
Bir an sustu. Sonra hafifçe gülümsedi ama o gülümseme sıcak değildi. Daha çok geçmişi hatırlayan ama artık oraya dönemeyen birinin gülümsemesiydi.
“Bazen kelimeler insanı fazla yoruyor,” dedi.
O an içimde bir şey kırıldı. Belki umut, belki de yıllardır tuttuğum küçük bir ihtimal.
Koru gibi kalmak istemek
Yanından ayrıldıktan sonra uzun süre yürüdüm. Şehrin gürültüsü bile içimdeki sessizliği bastıramıyordu.
“Koru” kelimesi artık zihnimde sadece bir tanım değildi. Bir istek haline gelmişti. Bir yer değil, bir durum.
Kimsenin dokunmadığı ama aynı zamanda tamamen yalnız da hissettirmeyen bir hal…
İçimde şunu fark ettim: Ben aslında korunmak istiyorum. Ama aynı zamanda görünmek de.
Bu ikisi bazen aynı anda mümkün olmuyor.
Gece ve defterin sayfaları arasında kalan ben
Eve döndüğümde hava kararmıştı. Kayseri geceleri her zaman biraz daha soğuktur, sanki şehir bile günün yorgunluğunu üzerinden atmaya çalışır.
Odamda ışığı açmadım. Sadece masa lambası vardı. Defterimi açtım ve uzun süre boş sayfaya baktım.
Sonra yazmaya başladım:
“Bugün bir kelimenin peşine düştüm. Koru nedir TDK diye yazdım. Basit bir cevap buldum: ağaçlık alan. Ama içimde bulduğum şey bambaşkaydı.”
Kalemim yavaşladı.
“Ben aslında bir koru istiyorum. İçinde kaybolabileceğim ama kaybolduğumda da yalnız kalmayacağım bir yer.”
Gözlerim doldu ama ağlamadım. Çünkü bazı duygular ağlamaya bile izin vermeyecek kadar ağır olur.
Umutla hayal kırıklığı arasında ince bir çizgi
Hayatımın bu döneminde en çok hissettiğim şey bu iki uç arasında gidip gelmekti. Umut ve hayal kırıklığı. Biri diğerini sürekli itiyor ama hiçbiri tamamen gitmiyordu.
Belki de büyümek buydu. Bir şeyleri kaybederek değil, onlarla yaşamayı öğrenerek.
Defterin son sayfasına şunu yazdım:
“Eğer bir gün gerçekten bir koru bulursam, orada sadece ağaçları değil, kendimi de bulmak istiyorum.”
İçimde kalan son sessizlik
Lambayı kapattım. Oda karanlığa gömüldü ama içimde garip bir huzur vardı.
Çünkü artık biliyordum: “Koru nedir TDK?” sorusu sadece bir sözlük karşılığı değildi benim için.
O, içimde büyüyen bir arayıştı.
Ve belki de en önemlisi, hâlâ arıyor olmamdı.
“Koru nedir TDK” konusundaki yazımızı okuduğunuz için teşekkür ederiz. Feg olarak sizlere her zaman kaliteli içerik sunmaya devam edeceğiz.
Bunu da Okuyun: Kalıtımın amacı nedir ?