Siccin 7 Hala Vizyonda Mı? Bir Sinema Akşamı Hikayesi
Geceyi dışarıda geçirmek, bazen bir tür kaçış gibi olur. Kayseri’nin soğuk akşamlarında, evde oturmak ve eski filmleri izlemek yerine, arkadaşlarla sinemaya gitmek daha cazip gelir. O gün de öyle oldu. “Siccin 7 hala vizyonda mı?” diye düşündüm, çünkü korku filmlerini her zaman severim. Ama bu kez bir şey eksikti. Biraz daha farklıydı. O gece, sadece filmi izlemek istemiyordum, aslında biraz da duygusal bir boşluğu doldurmak için gitmiştim. Ama ne yazık ki, film çok başka bir şey açığa çıkardı. Kim bilir, belki de bu yazıyı yazmamın sebebi budur, belki de bir şekilde içimi dökmek istiyorum.
Sinemaya Gitme Kararı: Heyecan ve Hafif Bir Kaygı
Saat akşam altıyı geçiyordu ve ben hala biraz tereddüt içindeydim. “Gitmeli miyim, gitmemeli miyim?” diye düşündüm. Sinemaya gitmek, yalnızken yaptığımdan daha çok bir arkadaşla yapmaya alıştığım bir şeydi. Ama işte o an, Kayseri’de o kadar kalabalık olmayan bir sinemada, gecenin geç saatlerine kadar bir korku filmi izlemek istedim. Siccin 7 hala vizyonda mı diye sordum kendime, çünkü tam o sırada aklıma gelmişti. Gidip gitmeme arasında gidip geliyordum. Gecenin soğuğunda, sinemanın sıcak karanlık salonunda kaybolmak istiyordum, ama bir yandan da içimdeki korkuyu tam anlamıyla kabullenmek istemiyordum.
Sonunda kararımı verdim ve en yakın arkadaşımı aradım. “Geliyor musun?” dedim. O da kabul etti ve buluştuk. Gecenin ilerleyen saatlerinde, sinema salonunun kapısının önünde buluştuk. O an, tıpkı bir çocuğun bir şeyden korkarken büyüklere güvenmesi gibi, arkadaşımın varlığı bana güven verdi. Her şeyin yolunda gideceğini düşünerek içeriye girdik.
İçeri Girdiğimizde Hissettiğim Boşluk
Film başlamadan önce, sinema salonundaki herkesin yerleşmesi için birkaç dakika geçti. Ama ben hala bir şeylere takılıyordum. Bir boşluk vardı içimde. Siccin 7’nin daha önce izlediğim diğer devam filmlerinden farklı olacağına dair bir beklenti oluşmuştu. Korku filmleri, genellikle içimde bir rahatlama ve gerilim karışımı yaratır. Ama o akşam, bu hisler birbirine karışmamıştı. Sinema salonunun karanlık atmosferi, bir yandan beni rahatlatıyor, bir yandan da korkutuyordu. İçimde bir şeyler kıpırdandı. O an düşündüm: Belki de bu filmde beklediğimi bulamayacağım, belki de beklentilerim o kadar yüksekti ki, gerçekleri kabul etmek zor olacaktı.
Film başladı ve her şeyin bambaşka olacağını o an fark ettim. Gerilimli sahnelerde kalbim hızla çarpmaya başladı ama bir yandan da içimde bir boşluk vardı. Filmin atmosferine girerken, bir yandan da neden tam anlamıyla tatmin olamadığımı anlamaya çalışıyordum. Yılanın son sahnesinde her şeyin biraz daha kararmış olduğu ve korkunun hızla arttığı o an, her şey biraz tüyler ürperticiydi, ama… bu sefer heyecanımı kaybetmiştim. Bir şekilde eksik hissediyordum. Filmi izlerken, sadece korku ve gerilimin ötesinde, içsel bir boşluk oluştu. “Bu kadar mıydı?” diye düşündüm. Gözlerim filmde ama kafamda bambaşka düşünceler vardı. O geceyi gerçekten hatırlamak istesem, filmden çok, kafamdaki düşüncelerle hatırlayacağım.
Siccin 7 ve Beklentilerin Yıkılması
Film bittiğinde, sinema salonu boşalmaya başladı. Arkadaşımla dışarı çıkarken, başımda hala o boşluk vardı. O kadar çok korku filmi izledikten sonra, bazı şeylerin beklediğim kadar etkileyici olmadığını fark ettim. Hani bir şeyin “iyi” olduğunu kabul etmek istemezsin ama içinde bir yerlerde, belki de biraz hayal kırıklığı vardır. Siccin 7’nin beni beklediğim gibi heyecanlandırmaması beni düşündürdü. Bu kadar süre, bu kadar beklentiyle bir film izlemek, belki de bu kadar kolay olmamalıydı.
Sonra Ne Oldu? Yeni Bir Başlangıç mı?
Sinemadan çıkarken, arkadaşımın yüzündeki o tatmin olmuş hali gördüm. Onun keyfi yerindeydi, ama benim ruhumda bir eksiklik vardı. Ne hissettiğimi açıklayamıyordum. Belki de bir şeylerin değiştiği noktadaydım. O gece, yalnızca bir korku filmi izlememiştim. İçimde bir boşluk vardı, sanki yeni bir şeye geçiş yapmam gerekiyordu. İçsel bir dönüşüm geçirmem gerekirdi, belki de biraz daha farklı bir bakış açısıyla bakmam gerekiyordu.
Siccin 7 hala vizyonda mı? Bir şekilde bu soru, o geceyi hatırladıkça kafamda dönüp duruyor. Film bitti, ama bana kalan duygular ve sorular bitmedi. Yine de bir umut var, belki bir dahaki sefere, daha farklı bir filme gitmek… Kim bilir? Ama o gece, filmden çok, içimdeki boşluğu izledim. Ve belki de filmden daha büyük olan şey, film sonrası yaşadığım bu duyguydu.